Ҳуқуқий зиддият — бир ҳуқуқий муносабатни тартибга солувчи икки ёки ундан ортиқ норматив-ҳуқуқий ҳужжат нормаларининг бир-бирига мос келмаслиги.
Норматив-ҳуқуқий ҳужжатлар ўртасида зиддият мавжуд бўлса, аввало уларнинг юридик кучи, қабул қилинган вақти ва тартибга солиш доираси аниқланади.
Агар турли юридик кучга эга ҳужжатлар ўртасида зиддият бўлса, юқори юридик кучга эга норматив-ҳуқуқий ҳужжат қўлланилади.
Масалан, вазирлик буйруғи Вазирлар Маҳкамасининг қарорига, Ҳукумат қарори эса қонунга зид бўлиши мумкин эмас.
Тенг юридик кучга эга норматив-ҳуқуқий ҳужжатлар ўртасида зиддият бўлса, одатда:
Махсус норма — умумий қоидадан фарқли равишда муайян шахслар, ҳолатлар ёки муносабатларга нисбатан қўлланиладиган норма.
Норматив-ҳуқуқий ҳужжат уни қабул қилган органнинг ваколати доирасида бўлиши шарт.
Агар ҳужжат ваколатдан ташқари қабул қилинган ёки юқори юридик кучга эга ҳужжатга зид бўлса, уни бекор қилиш, ўзгартириш ёки қонунчиликка мувофиқлаштириш чоралари кўрилади.
Ҳуқуқий зиддият туфайли фуқаронинг ҳуқуқлари бузилса, у: